Sinds mensenheugenis is het eiland Avalon de plaats van de Goddess. Deze oude heilige plek wordt ook het eiland van de dood genoemd. De Kelten dachten dat hun ziel na de dood het eiland als rustplaats zou gebruiken in afwachting van een verder nieuw leven.  Het eiland van de dood is van uit de mythologie de weg naar de onderwereld van de Goddess, beter bekend als Annwn. Zielen wachten hier op hun hergeboorte. Deze weg werd bewaakt door de bewakers Arawn en Gwyn.

Het magische landschap van Glastonbury spreekt de bewoners al sinds de oudheid tot verbeelding. 

Van het glooiende terrein wordt gezegd dat hier een godin op haar zijkant in de aarde ligt. Zuidoost gezien vanuit Glastonbury richting Baltonsborough ligt de godin op haar zijkant. Het plaatsje Stonedown is haar hoofd, Tot Hill haar linker borst, Chalice Hill haar zwangere buik, Bere Lane haar heup, Wearyall Hill haar zij en been en Street haar voet.

Naast haar liggende aanwezigheid in het landschap laat de Goddess haar charme aan de mensen op verscheidene wijzen zien door de jaargetijden lente, zomer, herfst en winter in al haar schoonheid.

Avalon betekent niet voor niks het Appeleiland.

Een vruchtbare plek waar appelbomen zowel vruchten als bloesem droegen. Keltische koningen kregen van deze plek de magische appels van onsterfelijkheid van de godinnen.

In het vlakke landschap is Tor Hill van ver uit de omgeving te zien.  Over de Tor gaan vele vertellingen. Het zou het toevluchtsoord zijn van het feeënvolk en hun koningin welke door de mensen allang vergeten zijn. Een herkenningspunt van hun aanwezigheid zou de wenssteen zijn. Niet allen de ondergrond van de Tor strekt tot verbeelding maar ook haar terrasvormige bedden die deels verwoest door erosie. Het vormt een labyrint bestaande uit zeven lagen. Mensen die het labyrint gelopen hebben verklaren dat zij zowel psychisch al lichamelijk een ander mens geworden zijn, als het ware herboren.

In Glastonbury en omgeving worden nog vaak ceremoniën en festivals gehouden ter ere van de Goddess. De meeste van deze rituelen zijn vruchtbaarheidsrituelen. Het is dan ook niet verwonderlijk dan in Glastonbury en omgeving vele mensen zijn die nauw samenleven met de natuur. Priesteressen en Wikkas zijn regelmatig in Glastonbury vanwege haar energieën. Meerdere malen zijn de White Witches gezien in het stadje en op Tor Hill.

In 1990 publiceerde Kathie Jones haar boek

‘The Goddess in Glastonbury’ waarin de Goddess uitvoerig beschreven wordt. Graag verwijs ik naar de teksten van haar boek voor diegene die meer over de Goddess willen weten. Het boek is momenteel niet meer verkrijgbaar maar zij heeft op haar website de teksten van haar boek gepubliceerd welke vrij toegankelijk zijn.